ubas at alak

king babo ning banua manakit kang ubas,
at king mismung banua, alak ing makapag;
at ing sarili ku lalawen kung matas
–makabage kaniang ubas ampong alak.
…ini e makapag keng babo lamesa,
at ding makatakman –lakuas daranup la;
ing lasa na niti paninintunan da
–kalupa nang Zeus, ini ing kapad na.
dakal la reng taung kaniti maburi,
pelalung e dapat, e bisang paitauli,
matua’t talasawa, talasawa’t ali,
e matua’t e ali, e kabud payali….
aku, reting ubas, bengi ko agtalan;
king alak metung ya’yng kalis pinunuman.

This entry was posted in Capampangan Shakespeare, PL Tuazon Sabandal, Poesia, Sonetu. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *